Tradycyjnie praktykę ashtanga jogi otwiera się i zamyka mantrą. Mantry nie powinno traktować się jak formułkę do recytowania. Jest to głębsza forma, którą możesz potraktować jak modlitwę, czy wyrażenie swojej głębokiej intencji. Nastraja ona umysł i skupia uwagę. Jednocześnie przypominając, że joga to nie tylko fizyczny aspekt praktyki. Zgodnie z tradycją mantra poprzez swój oryginalny język – sanskryt jest w stanie wywołać odpowiedni stan umysłu. Recytacja Mantry nadaje naszej praktyce asan głębszego podłoża filozoficznego, wiążąc ją bezpośrednio z naukami Patańdżlego (twórcy jogi) wyłożonymi przez niego w Jogasutrach (podstawowym traktacie o jodze).
Mantra otwierająca praktykę:
Om
Kłaniam się lotosom stóp Gurudźi,
Jego widok w duszy mej szczęście budzi,
Najlepszy azyl, uzdrowiciel ludzi,
Kres nieszczęść czasu, co trucizną łudzi.
W człowieczą postać wcielony,
Konchę, dysk i miecz ma w dłoni,
Tysiącem głów rozświetlony –
Patańdżalemu pokłony.
Om
Tak naprawdę mantra ta jest połączeniem dwóch strof, pochodzących z dwóch różnych źródeł. Pierwsza pochodzi z tekstu Sri Shankarachary’i Yoga Travali, zaś drugi z dłuższej modlitwy do Patańdżalego.
Pierwsza linijka Mantry stanowi metaforę praktyki jogi. Pokłon składany Guru może być Twoją formą ufności i poddania się praktyce jogi, dzięki której ciało się oczyszcza, umysł wycisza, a nas prowadzi w kierunku pełnego oświecenia. Jest to też forma wdzięczności i wiary w moc praktyki, która przetrwała i rozwija się przez tysiące lat dzięki przekazom z pokolenia na pokolenie. Charakterystyczne i tradycyjne w jodze jest oddawanie pokłonu stopom, na znak pokory i poszukiwania błogosławieństwa u nauczyciela, którego doświadczenie jest większe niż nasze. Guru uważany jest za „tego, który odsuwa zasłonę ciemności”, zaś stopy guru są schronieniem, którego szukamy, gdy odczuwamy ból lub zwątpienie. Guru interpretowane jest również jako kanał energetyczny: szuszmna nadi, który dzięki swobodnemu przepływowi prany (życiowej energii) czas i przestrzeń ulegają stopniowemu zanikowi.
Kolejny wers mówi o radości, jaki płynie z prawdziwej esencji praktykowania jogi. Sukhawa bode znaczy wiedza o szczęściu. Kolejne wersy mówią o uwalniającej mocy praktyki ze wszelkich trucizn – w ciele fizycznym, ale też oczyszczające umysł z wzorców zachowań, czy budowanych iluzji. Tego rodzaju spojrzenie na praktykę jogi, stanowi odwołanie się do naszej wiary i zapału oraz wzywa do poddania się Najwyższej Woli (interpretowanej, jako Bóg, Absolut, Najwyższa Energia).
Druga zwrotka Mantry jest hołdem składanym Patańdżalemu. Poprzez hołd nawiązujemy do tradycji jogi, jako dyscypliny naukowej oraz narzędzia duchowej transformacji zmierzającej do pełnego wyzwolenia. Tego rodzaju wyobrażenie postaci Patańdżalego wskazuje nam na jego ogromną wiedzę i ukazuje go jako człowieka w pełni oświeconego.
Mantra zamykająca praktykę:
Om
Niech szczęście u wszystkich ludzi zagości,
Niech rządzący nas wiodą ścieżką cnoty,
Niech wieczne będą dobro i świętości,
Niech świat cały się przepełni radością.
Om, Pokój, Pokój, Pokój
